Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ…(;;;)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ…(;;;)

1990:Η κυβέρνηση της ΝΔ των "νέων ιδεών" επανέρχεται στην εξουσία μετά από ένα αγκομαχητό τριών εκλογικών αναμετρήσεων για την εξασφάλιση των πολυπόθητων 151 εδρών, με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη και υπουργό παιδείας τον Κοντογιαννόπουλο.

Προεκλογικές εξαγγελίες της κυβέρνησης αποτελούσαν τόσο η δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ όσο και η επιβολή της «πειθαρχίας» στα ήδη υφιστάμενα δημόσια.

Έτσι τον Αύγουστο του 1990, ο υπουργός παιδείας εξαγγέλλει ένα πολυνομοσχέδιο με μέτρα για αλλαγές στο σύνολο της παιδείας. Το πολυνομοσχέδιο προέβλεπε:

Μείωση αργιών, κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, γραπτές εξετάσεις στα γυμνάσια και στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού, επιστροφή της αριθμητικής βαθμολογίας στο δημοτικό, ποινή ελέγχου της συμπεριφοράς των μαθητών στο σχολείο, πειθαρχικός έλεγχος της εξωσχολικής ζωής των μαθητών, κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων του σχολείου και απονεύρωση των μαθητικών κοινοτήτων, επιβολή ομοιόμορφης εμφάνισης - ποδιάς, έπαρση σημαίας, υποχρεωτικός εκκλησιασμός, αξιολόγηση εκπαιδευτικών, κατάργηση επετηρίδας και πρόσληψη εκπαιδευτικών κατόπιν συνέντευξης κ.α.

Στο στόχαστρο του πολυνομοσχεδίου και η τριτοβάθμια εκπαίδευση για την οποία προβλεπόταν: κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων και περικοπές στις υπόλοιπες παροχές προς τους φοιτητές (σίτιση-στέγαση), εντατικοποίηση των σπουδών και επιβολή χρονικού ορίου στη φοίτηση, περιορισμό της φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα συνδιοίκησης των ΑΕΙ, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ με περίεργες «ερμηνείες» του άρθρου 16 του συντάγματος και περιστολή του πανεπιστημιακού ασύλου.(δηλαδή ότι ακριβώς ισχύει τώρα με τον «συναινετικό» νόμο Διαμαντοπούλου)

Οι συσχετισμοί στο εσωτερικό του φοιτητικού κινήματος έδειχναν όμως, να ευνοούν τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς: Αδιαμφισβήτητη πρώτη δύναμη στις φοιτητικές εκλογές από το 1987 η ΔΑΠ, είχε αποσπάσει την άνοιξη του 1990 το 45,7% των ψήφων, ελέγχοντας πλήρως πολλά Δ.Σ. συλλόγων, ενώ η ΕΦΕΕ ήταν ουσιαστικά ανενεργή.(οι ομοιότητες παραμένουν)

Καθώς η ΔΑΠ προσπαθεί να εμποδίσει με κάθε τρόπο την πραγματοποίηση συνελεύσεων,(λόγω των αυτοδυναμιών της, όπως στην δικιά μας περίπτωση σήμερα) για τη σύγκλησή τους θα χρειαστεί συχνά η συγκέντρωση υπογραφών από τους φοιτητές.

Με έναυσμα τοπικά προβλήματα, οι πρώτες καταλήψεις ξεκινούν στα τέλη Οκτωβρίου. Την αρχή κάνουν οι φοιτητές του Παιδαγωγικού, που στις 29/10/90 καταλαμβάνουν το Χημείο για να κάνουν εκεί... μάθημα, αφού ώς τότε ήταν υποχρεωμένοι να τρέχουν από το ένα πανεπιστημιακό κτίριο στο άλλο. Η πρώτη διαδήλωση θα γίνει στις 15 Νοεμβρίου, με πρωτοβουλία 8 κατειλημμένων σχολών της Αθήνας. Η αξιόλογη -για τα έως τότε δεδομένα- επιτυχία της (5.000 άτομα) αποτελεί ενθάρρυνση για συνέχιση.

Τις επόμενες μέρες το κίνημα θα γενικευθεί, περνώντας από τα ΑΕΙ στα ΤΕΙ (οι σπουδαστές των οποίων κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εργασιακά δικαιώματα λόγω της άρνησης του ΥΠΕΠΘ να τα δηλώσει στην ΕΟΚ ως τριτοβάθμια ιδρύματα) και κυρίως στα λύκεια, οι μαθητές των οποίων ξεσηκώνονται μαζικά ενάντια στα προεδρικά διατάγματα με τα οποία ο Κοντογιαννόπουλος είχε επιχειρήσει να «πειθαρχήσει» τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με τα μέτρα που αναφέρονται παραπάνω.

Στα μέσα Δεκεμβρίου το 70% των σχολείων της χώρας τελεί υπό κατάληψη, οι διαδηλώσεις κυμαίνονται μεταξύ 10.000 (6/12) και 30.000 (18/12), ενώ σημειώνονται οι πρώτες μαζικές συγκρούσεις: στις 14/12/90 φοιτητές αναμετριούνται με τα ΜΑΤ στο κέντρο της πρωτεύουσας, μετά την απόκρουση απόπειρας 1.000 σπουδαστών να εισβάλουν στο ΥΠΕΠΘ. Την ίδια περίοδο εκδηλώνονται οι πρώτοι κυβερνητικοί ελιγμοί «για την υπερφαλάγγιση των καταλήψεων», ώστε να δοθεί στους μαθητές «η ευκαιρία μιας "ηρωικής" επιστροφής». Στις 12/12/90 ο υπουργός Παιδείας «διευκρινίζει» ότι τα επίμαχα διατάγματα δεν θα εφαρμοστούν για ένα τρίμηνο, ώσπου το περιεχόμενό τους να γίνει πλήρως «κατανοητό».

Στις 17 Δεκεμβρίου επανέρχεται, αναβάλλοντας για έναν χρόνο την εφαρμογή των διαταγμάτων και δίνοντας στη δημοσιότητα μια κουτσουρεμένη εκδοχή του «πολυνομοσχεδίου» για τα ΑΕΙ: μέτρα άμεσης και έμμεσης ιδιωτικοποίησης, ενίσχυση των τακτικών καθηγητών απέναντι στην υπόλοιπη «πανεπιστημιακή κοινότητα» και κατάργηση της επετηρίδας, χωρίς την παραμικρή αναφορά στις προαναγγελθείσες «πειθαρχικές» διατάξεις (άσυλο, χρονικό όριο σπουδών) και περικοπές (συγγράμματα κ.λπ.).

Από τους καταληψίες, αυτή η «αυτοσυγκράτηση» εκλαμβάνεται ως μια πρώτη νίκη και οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται, με αίτημα την απόσυρση του «πολυνομοσχεδίου» και την κατάργηση των προεδρικών διαταγμάτων. Οι διακοπές των Χριστουγέννων θα βρουν κατειλημμένες κάμποσες σχολές κι ακόμη περισσότερα σχολεία.

Τη «λύση» θα προσφέρει η προσπάθεια του δυναμικού πυρήνα της Ν.Δ. να σπάσει τις καταλήψεις μετά τις γιορτές, καταφεύγοντας σε μια επίδειξη πρωτοφανούς παρακρατικής βίας συντονισμένης από τις κατά τόπους νομαρχίες: Τη νύχτα της 8-9 Ιανουαρίου 1991, ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας δολοφονείται σε σχολικό συγκρότημα της Πάτρας από ομάδα τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ, με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης, Γιάννη Καλαμπόκα, που είχαν σπεύσει να «ανακαταλάβουν» το κτίριο πετώντας έξω τους μαθητές.

Χαρακτηριστικό είναι ότι εκείνες τις ημέρες έγιναν 74 επιθέσεις της ΟΝΝΕΔ σε σχολεία όλης της Ελλάδας, γεγονός που αποδεικνύει πως η δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα ήταν αποτέλεσμα μια βάναυσης και προσχεδιασμένης πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης.

Κάτω από το βάρος των εξελίξεων ο Β. Κοντογιαννόπουλος παραιτείται και ο διάδοχός του, Γιώργος Σουφλιάς, ανακοινώνει την απόσυρση όλων των επίμαχων νομοθετημάτων και την έναρξη διαλόγου για την παιδεία «από μηδενική βάση».

Αυτά όσον αφορά την ιστορία. Ας ελπίσουμε ότι θα πραγματοποιηθεί Γενική Συνέλευση Φοιτητών και ότι ο νόμος θα ανατραπεί χωρίς η κυβέρνηση να περιμένει τους νεκρούς για να ακολουθήσει τον δρόμο των προκατόχων της...

ΚΑΡΦΙ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ...